Trademark Transfer Agreement Poland

Umowa przeniesienia prawa ochronnego na znak towarowy w Polsce to umowa, na podstawie której dotychczasowy uprawniony (zbywca) przenosi na nabywcę wyłączne prawo do używania oznaczenia (znaku towarowego) dla towarów lub usług objętych rejestracją. Podstawę prawną stanowi ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. 2001 nr 49 poz. 508 ze zm., dalej: „p.w.p.”), w szczególności art. 162 regulujący przeniesienie prawa ochronnego, art. 153 określający treść prawa ochronnego na znak towarowy oraz art. 120 definiujący znak towarowy. W zakresie nieuregulowanym p.w.p. stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego.

Znak towarowy w rozumieniu art. 120 p.w.p. to każde oznaczenie umożliwiające odróżnienie towarów lub usług jednego przedsiębiorcy od towarów lub usług innego przedsiębiorcy. Znakiem towarowym może być wyraz, slogan, logo, rysunek, kolor, dźwięk, kształt opakowania i inne oznaczenia. Prawo ochronne na znak towarowy przyznaje Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (UPRP), a dla znaków unijnych — Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z siedzibą w Alicante. Znaki mogą być też objęte ochroną międzynarodową na podstawie Porozumienia Madryckiego administrowanego przez WIPO.

Prawo ochronne na znak towarowy trwa 10 lat od daty dokonania zgłoszenia i może być przedłużane na kolejne 10-letnie okresy — zgodnie z art. 153 p.w.p. Przeniesienie prawa ochronnego reguluje art. 162 p.w.p.: przeniesienie może dotyczyć całości lub części towarów i usług, dla których znak jest zarejestrowany. Staje się skuteczne wobec osób trzecich z chwilą wpisu do rejestru znaków towarowych prowadzonego przez UPRP. Do czasu wpisu do rejestru przeniesienie jest skuteczne jedynie między stronami umowy.

Różnica między przeniesieniem a licencją znaku towarowego polega na tym, że przy przeniesieniu zbywca trwałe wyzbywa się prawa ochronnego — nabywca staje się nowym uprawnionym. Licencja (art. 163 p.w.p.) przyznaje jedynie prawo korzystania ze znaku bez zmiany uprawnionego. Przeniesienie znaku towarowego bywa kluczowym elementem transakcji M&A (fuzji i przejęć), sprzedaży przedsiębiorstwa (art. 551 Kodeksu cywilnego) lub wydzielenia marki w ramach restrukturyzacji grupy kapitałowej.

Cena przeniesienia prawa ochronnego na znak towarowy (wartość marki) może być znaczna — szczególnie dla marek o ugruntowanej pozycji rynkowej. Transakcja podlega opodatkowaniu VAT 23% (usługa transferu prawa majątkowego) zgodnie z ustawą z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Podstawą rozliczenia jest faktura VAT. Dobrze skonstruowana umowa przeniesienia znaku towarowego zawiera gwarancje zbywcy co do stanu prawnego znaku (brak licencji wyłącznych, brak zastawów, brak postępowań o unieważnienie przed UPRP lub EUIPO) oraz klauzulę zakazu używania znaku przez zbywcę po przeniesieniu.

Umowa przeniesienia prawa ochronnego na znak towarowy w Polsce jest potrzebna w różnych sytuacjach biznesowych i transakcyjnych.

Sprzedaż przedsiębiorstwa lub marki. Gdy właściciel firmy sprzedaje całość lub część działalności wraz ze znakiem towarowym, przeniesienie znaku jest niezbędne. Znak towarowy stanowi element przedsiębiorstwa (art. 551 Kodeksu cywilnego) i powinien być wyraźnie wymieniony w umowie sprzedaży.

Transakcje M&A i przejęcia. W transakcjach fuzji i przejęć prawa własności intelektualnej — w tym znaki towarowe — są przenoszone na spółkę przejmującą lub nowo tworzoną. Due diligence prawne obejmuje weryfikację stanu znaku w rejestrze UPRP i EUIPO.

Restrukturyzacja i wydzielenie marki. Grupy kapitałowe wydzielają marki do spółek celowych (IP holding) w celu optymalizacji podatkowej lub licencjonowania ich spółkom operacyjnym. Przeniesienie znaku do spółki IP holding wymaga formalnej umowy.

Zbywanie aktywów niematerialnych przy upadłości. Syndyk masy upadłościowej sprzedaje znaki towarowe jako składniki majątku upadłego zgodnie z przepisami Prawa upadłościowego.

Zakończenie działalności i sprzedaż marki. Przedsiębiorca kończący działalność, który zbudował rozpoznawalną markę, może sprzedać znak towarowy konkurentowi lub inwestorowi. Umowa przeniesienia znaku pozwala spieniężyć wartość marki.

Licencjobiorca nabywający pełne prawa. Licencjobiorca, który dotychczas korzystał ze znaku na podstawie licencji, może nabyć pełne prawo ochronne od licencjodawcy, jeżeli strony zdecydują o trwałym przeniesieniu zamiast kontynuowania licencji.

Umowa przeniesienia prawa ochronnego na znak towarowy w Polsce powinna zawierać następujące kluczowe elementy, wynikające z ustawy Prawo własności przemysłowej i Kodeksu cywilnego:

Oznaczenie stron. Pełne dane zbywcy i nabywcy: firma lub imię i nazwisko, adres, NIP, REGON, numer KRS dla spółek lub CEIDG dla działalności. Zweryfikuj reprezentację w KRS — umowę muszą podpisać osoby uprawnione do reprezentacji. Zbywca musi być podmiotem wpisanym jako uprawniony z prawa ochronnego w rejestrze UPRP lub EUIPO.

Oznaczenie znaku towarowego. Dokładne oznaczenie znaku — słowny, graficzny lub słowno-graficzny, z opisem grafiki i kolorów. Numer rejestracji lub zgłoszenia w UPRP, EUIPO lub WIPO. Klasy towarów/usług (klasyfikacja nicejska), dla których znak jest zarejestrowany. Dane te pozwalają jednoznacznie zidentyfikować znak i są konieczne do wniosku o wpis przeniesienia.

Gwarancje zbywcy. Oświadczenia zbywcy, że: prawo ochronne jest ważne i nie wygasło; znak nie jest obciążony licencją wyłączną ujawnioną w rejestrze ani zastawem rejestrowym; nie toczą się postępowania o unieważnienie (art. 164 p.w.p.) lub stwierdzenie wygaśnięcia (art. 169 p.w.p.) prawa ochronnego; znak nie narusza praw osób trzecich. Naruszenie gwarancji rodzi odpowiedzialność odszkodowawczą zbywcy (art. 471 Kodeksu cywilnego).

Moment przeniesienia i wpis do rejestru. Klauzula wskazująca moment, od którego nabywca staje się uprawnionym (zazwyczaj z chwilą zapłaty pełnej ceny lub z chwilą zawarcia umowy). Przeniesienie staje się skuteczne wobec osób trzecich z chwilą wpisu do rejestru UPRP (art. 162 § 1 p.w.p.). Strony powinny określić, kto i kiedy składa wniosek o wpis, oraz kto ponosi koszty rejestracji (opłata UPRP od wniosku o wpis zmiany uprawnionego).

Cena i warunki płatności. Kwota netto ceny przeniesienia, stawka VAT 23%, termin i sposób płatności. Weryfikacja kontrahenta przez Białą listę podatników VAT (w celu uniknięcia solidarnej odpowiedzialności podatkowej). W razie opóźnienia — odsetki ustawowe za opóźnienie (art. 481 Kodeksu cywilnego) i rekompensata za koszty odzyskiwania należności. forms-legal.com rekomenduje klauzulę wstrzymania przeniesienia do czasu zapłaty pełnej ceny.

Zakaz używania znaku przez zbywcę. Klauzula zakazująca zbywcy używania Znaku i oznaczeń konfuzyjnie podobnych po dniu przeniesienia, pod rygorem kary umownej (art. 483 Kodeksu cywilnego). Bez tej klauzuli zbywca mógłby powodować zamieszanie na rynku.

Obowiązki informacyjne. Zobowiązanie zbywcy do przekazania nabywcy dokumentacji znaku: świadectwa ochronnego, dowodów używania znaku, korespondencji z UPRP, materiałów graficznych oraz informacji o wszystkich licencjobiorcach.

Dokumentacja i opłaty. Złożenie wniosku o wpis przeniesienia do rejestru UPRP wymaga formularza, kopii umowy (lub wyciągu) i dowodu opłaty rejestracyjnej. Opłata za wpis zmiany uprawnionego z prawa ochronnego na znak towarowy w UPRP jest określona w rozporządzeniu w sprawie opłat związanych z ochroną wynalazków.

Umowa przeniesienia prawa ochronnego na znak towarowy w Polsce wypełniana jest według kolejnych kroków:

Krok 1 — oznacz strony. Wpisz pełne dane zbywcy i nabywcy. Przy spółkach zweryfikuj reprezentację w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS) — podpis musi złożyć osoba uprawniona do reprezentacji. Sprawdź, czy zbywca jest wpisany jako aktualny uprawniony z prawa ochronnego w rejestrze UPRP lub EUIPO.

Krok 2 — oznacz znak towarowy. Wpisz pełne oznaczenie znaku (słowny, graficzny, słowno-graficzny), numer rejestracji lub zgłoszenia w UPRP albo EUIPO, oraz klasy towarów/usług (klasyfikacja nicejska). Te dane są konieczne do identyfikacji znaku i do wniosku o wpis przeniesienia.

Krok 3 — zapisz gwarancje zbywcy. Wpisz oświadczenia zbywcy o tym, że prawo ochronne jest ważne, nieuciążone licencją wyłączną ani zastawem i wolne od sporów rejestracyjnych. Gwarancje chronią nabywcę przed ukrytymi wadami prawnymi znaku.

Krok 4 — ustal cenę i VAT. Wpisz kwotę ceny przeniesienia netto i stawkę VAT 23%. Wskaż termin i sposób płatności (przelew bankowy, numer rachunku z Białej listy podatników VAT). Dla transakcji powyżej 15 000 zł obowiązek płatności bezgotówkowej wynika z art. 22 ust. 1 Prawa przedsiębiorców.

Krok 5 — ustal moment przeniesienia i wpis. Określ, kiedy nabywca staje się uprawnionym (z chwilą zapłaty lub podpisania umowy) oraz kto składa wniosek o wpis do rejestru UPRP i kto ponosi koszty opłaty rejestracyjnej. Wpisz termin złożenia wniosku (np. w ciągu 30 dni od zawarcia umowy).

Krok 6 — zastrzeż zakaz używania. Wpisz klauzulę zakazu używania znaku przez zbywcę po dniu przeniesienia, z karą umowną za naruszenie (art. 483 Kodeksu cywilnego).

Krok 7 — podpisz umowę. Wpisz miejscowość i datę zawarcia. Podpisują osoby uprawnione do reprezentacji stron. Dopuszczalna jest forma elektroniczna z kwalifikowanym podpisem elektronicznym (art. 78¹ Kodeksu cywilnego). Umowę sporządź w dwóch egzemplarzach — jeden może być potrzebny do złożenia w UPRP jako dowód przeniesienia.

Umowa przeniesienia prawa ochronnego na znak towarowy w Polsce podlega przepisom ustawy Prawo własności przemysłowej i Kodeksu cywilnego.

Podstawa prawna. Przeniesienie prawa ochronnego na znak towarowy reguluje art. 162 p.w.p. Prawo ochronne na znak może być przeniesione na inny podmiot, niezależnie od przeniesienia przedsiębiorstwa. Przeniesienie może dotyczyć całości lub części towarów/usług, dla których znak jest zarejestrowany.

Forma umowy i skuteczność. Ustawa p.w.p. nie przewiduje wymogu szczególnej formy dla umowy przeniesienia znaku (np. aktu notarialnego), jednak dla celów dowodowych i złożenia wniosku do UPRP wymagana jest forma pisemna. Przeniesienie staje się skuteczne wobec osób trzecich dopiero z chwilą wpisu do rejestru UPRP (art. 162 § 1 p.w.p.) — do chwili wpisu nabywca nie może skutecznie powołać się na swoje prawo wobec osób trzecich.

Opłata za wpis w UPRP. Wpis przeniesienia prawa ochronnego do rejestru UPRP jest odpłatny. Wysokość opłaty reguluje rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów w sprawie opłat związanych z ochroną wynalazków, wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych i topografii układów scalonych.

Znaki unijne (EUIPO). Dla znaków unijnych przeniesienie musi zostać zgłoszone do EUIPO zgodnie z art. 20-22 rozporządzenia (UE) 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej. Przeniesienie jest skuteczne wobec osób trzecich po wpisie do rejestru EUIPO.

VAT i CIT. Przeniesienie prawa ochronnego na znak towarowy stanowi odpłatne świadczenie usług lub odpłatną dostawę towarów niematerialnych opodatkowaną VAT 23% (ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług). Sprzedaż znaku przez zbywcę może generować przychód podatkowy (CIT lub PIT). Wartość rynkowa znaku może wymagać wyceny przez biegłego rzeczoznawcę przy transakcjach między podmiotami powiązanymi (przepisy o cenach transferowych — art. 11a i n. ustawy CIT).

Unieważnienie i wygaśnięcie. Strony powinny być świadome, że prawo ochronne może być unieważnione przez UPRP na wniosek osoby trzeciej, jeżeli znak nie spełniał warunków ochrony (art. 164 p.w.p.), lub wygasnąć z powodu nieużywania przez 5 lat (art. 169 p.w.p.). Gwarancje zbywcy co do braku takich postępowań są kluczowe dla bezpieczeństwa transakcji.

Umowa przeniesienia prawa ochronnego na znak towarowy w Polsce bywa wadliwa z powodu typowych błędów, których można uniknąć przy starannym przygotowaniu transakcji.

Błąd 1 — brak wniosku o wpis do UPRP. Strony zawierają umowę i uważają, że przeniesienie jest zakończone. Tymczasem skuteczność wobec osób trzecich wymaga wpisu do rejestru UPRP (art. 162 § 1 p.w.p.). Bez wpisu nabywca jest narażony na ryzyko konfliktu z nabywcą tego samego znaku od nieuczciwego zbywcy. Zalecenie: złóż wniosek o wpis w UPRP niezwłocznie po zawarciu umowy.

Błąd 2 — brak weryfikacji stanu prawnego znaku. Zbywca może nie ujawnić licencji wyłącznej, zastawu rejestrowego lub toczącego się postępowania o unieważnienie. Zalecenie: przed zawarciem umowy sprawdź stan znaku w bazie UPRP i EUIPO i wprowadź gwarancje zbywcy do umowy.

Błąd 3 — brak klauzuli zakazu używania przez zbywcę. Po przeniesieniu zbywca kontynuuje używanie znaku lub podobnych oznaczeń, co dezorientuje rynek i może skutkować zarzutem naruszenia prawa ochronnego przez nabywcę. Zalecenie: zastrzeż wyraźnie zakaz używania znaku przez zbywcę po dniu przeniesienia z karą umowną.

Błąd 4 — niezgodna z rejestrem klasyfikacja towarów/usług. Umowa opisuje znak w sposób nieodpowiadający wpisowi w rejestrze UPRP, co utrudnia lub uniemożliwia wpis przeniesienia. Zalecenie: przepisz klasy i towary/usługi dokładnie z rejestru UPRP.

Błąd 5 — brak warunki zawieszającego zapłatę. Zbywca przenosi znak przed zapłatą, ryzykując utratę zarówno znaku, jak i wynagrodzenia. Zalecenie: uzależnij moment przeniesienia od zapłaty pełnej ceny lub zastrzeż prawo do odstąpienia przy braku zapłaty.

Błąd 6 — pominięcie dokumentacji znaku. Nabywca nie otrzymuje świadectwa ochronnego, korespondencji z UPRP i materiałów graficznych. Zalecenie: wpisz obowiązek przekazania pełnej dokumentacji znaku jako osobny punkt umowy z terminem wykonania.