Skip to main content

Finanse

Umowa forfaitingu

Umowa forfaitingu w Polsce to kontrakt, na podstawie którego eksporter przelewa na forfaitera swoje długoterminowe wierzytelności handlowe z tytułu eksportu towarów lub usług, a forfaiter nabywa je bez prawa regresu wobec eksportera — czyli przejmuje pełne ryzyko płatności importera.

Najważniejsze informacje

PolskaPolskaPolski (PL)BezpłatniePDF & Word
Podstawa prawnaKodeks cywilny (Dz.U. 1964 nr 16 poz. 93 ze zm.), art. 509–518 (przelew wierzytelności); Prawo wekslowe (ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r., Dz.U. 1936 nr 37 poz. 282 ze zm.), art. 30–32 (awal)Miejsca na podpis w tym wzorze: 2 strony
Umowa forfaitingu

UMOWA FORFAITINGU

Zawarta pomiędzy:

[Forfaiter — nazwa instytucji finansowej], z siedzibą pod adresem: [Forfaiter — adres, KRS], zwanym dalej „Forfaiterem”,

a

[Eksporter (zbywca wierzytelności) — nazwa firmy], z siedzibą pod adresem: [Eksporter — adres, NIP, KRS/CEIDG], zwanym dalej „Eksporterem”.

§ 1. Przedmiot umowy

1. Eksporter przelewa na Forfaitera następującą wierzytelność eksportową: [Opis wierzytelności (kontrakt eksportowy)]. 2. Dłużnik: [Importer (dłużnik) — nazwa firmy], [Kraj importera]. 3. Instrument zabezpieczający: [Instrument zabezpieczający płatność importera], wystawiony przez [Bank importera (awalista lub wystawiający gwarancję/SBLC)]. 4. Kwota nominalna wierzytelności: [Kwota nominalna wierzytelności]. 5. Termin (terminy) płatności: [Termin (terminy) płatności wierzytelności].

§ 2. Warunki finansowania

2. Forfaiter nabywa wierzytelność bez prawa regresu wobec Eksportera (à forfait) za cenę skupu: [Cena skupu wierzytelności (kwota netto po dyskontowaniu)]. 2. Stopa dyskontowa: [Stopa dyskontowa forfaitera (p.a.)]. 3. Data wypłaty ceny skupu Eksporterowi: [Data wypłaty środków eksporterowi]. 4. Środki zostaną przelane na rachunek Eksportera: [Numer rachunku bankowego eksportera (IBAN)].

§ 3. Brak regresu i oświadczenia eksportera

3. Forfaiter nabywa wierzytelność bezregresowo — po wypłacie ceny skupu wszelkie ryzyko płatności spoczywa na Forfaiterze. 2. Eksporter oświadcza, że wierzytelność istnieje, jest bezsporna, nieobciążona i zgodna z warunkami kontraktu eksportowego. 3. Eksporter nie ponosi odpowiedzialności za wypłacalność Importera po skutecznym przelewie wierzytelności.

§ 4. Postanowienia końcowe

4. Umowa podlega prawu polskiemu — Kodeksowi cywilnemu (art. 509–518) i ustawie Prawo bankowe. 2. Spory rozstrzyga Sąd Okręgowy właściwy dla siedziby Forfaitera. 3. Wszelkie zmiany wymagają formy pisemnej pod rygorem nieważności.

Podpisy

Podpisano w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach.

Forfaiter

________________

Signature

Eksporter

________________

Signature

Czym jest Umowa forfaitingu?

Umowa forfaitingu w Polsce to kontrakt, na podstawie którego eksporter (sprzedawca wierzytelności) przelewa na forfaitera (bank lub instytucję finansową) swoje długoterminowe wierzytelności handlowe z tytułu eksportu towarów lub usług, a forfaiter nabywa je bez prawa regresu wobec eksportera — czyli przejmuje pełne ryzyko płatności importera. Podstawę prawną przelewu wierzytelności stanowi art. 509 Kodeksu cywilnego (ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r., Dz.U. 1964 nr 16 poz. 93 ze zm.), zaś zabezpieczenie wierzytelności wekslem z awalem bankowym reguluje ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. Prawo wekslowe (Dz.U. 1936 nr 37 poz. 282 ze zm.), w szczególności art. 30–32 regulujące poręczenie wekslowe (awal).

Forfaiting jest instrumentem finansowania eksportu przy dłuższych terminach kredytu kupieckiego — standardowo od 6 miesięcy do 7 lat. Eksporter dostarcza towary lub usługi importerowi z odroczonym terminem płatności i jednocześnie sprzedaje prawo do tych przyszłych płatności forfaiterowi, uwalniając gotówkę natychmiast po dostawie. Forfaiter nabywa wierzytelność po cenie zdyskontowanej — niższej o wartość dyskonta uwzględniającego ryzyko i koszt pieniądza w czasie.

Kluczowym elementem forfaitingu jest instrument zabezpieczający płatność importera: najczęściej weksel własny importera z awalem (poręczeniem wekslowym) pierwszorzędnego banku importera lub akredytywa dokumentowa stand-by (SBLC — Stand-By Letter of Credit). Awal wekslowy, uregulowany w art. 30 Prawa wekslowego, stanowi bezwarunkowe poręczenie banku za zapłatę weksla — bank-awalista jest solidarnie odpowiedzialny z wystawcą weksla. Dzięki temu forfaiter, skupując weksel z awalem bankowym, nabywa wierzytelność o bardzo niskim ryzyku kredytowym, możliwą do obrotu na rynku wtórnym.

Forfaiting różni się od faktoringu przede wszystkim charakterem wierzytelności (eksportowe, długoterminowe vs. krajowe, krótkoterminowe), rodzajem zabezpieczenia (weksel z awalem vs. cesja bez dokumentu) oraz bezwarunkowym wyłączeniem prawa regresu — eksporter nie odpowiada za wypłacalność importera w żadnym wypadku. W Polsce forfaiting obsługują głównie duże banki komercyjne (PKO BP, Pekao, mBank, Bank Handlowy/Citibank) posiadające departamenty finansowania handlu, działające pod nadzorem Komisji Nadzoru Finansowego (KNF).

Rynkową formą zabezpieczenia transakcji forfaitingowych w Polsce są instrumenty emitowane lub gwarantowane przez banki, rządy lub instytucje multilateralne (np. Agencję Gwarancji i Kredytów Eksportowych KUKE — Korporacja Ubezpieczeń Kredytów Eksportowych S.A., działająca na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o gwarantowanych przez Skarb Państwa ubezpieczeniach eksportowych). KUKE ubezpiecza ryzyko handlowe i polityczne eksporterów, co ułatwia uzyskanie korzystnych warunków dyskonta przez forfaitera.

Kiedy potrzebujesz Umowa forfaitingu?

Umowa forfaitingu w Polsce jest potrzebna polskim eksporterom sprzedającym towary lub usługi z odroczonym terminem płatności kontrahentom zagranicznym.

Eksport do krajów o podwyższonym ryzyku. Przy sprzedaży do krajów Bliskiego Wschodu, Azji, Afryki lub Europy Środkowej i Wschodniej, gdzie ryzyko płatnicze importera jest trudne do oceny, forfaiting z awalem lokalnego banku eliminuje ryzyko kraju i ryzyko kontrahenta.

Długie kredyty kupieckie przy eksporcie dóbr inwestycyjnych. Dostawy maszyn, urządzeń przemysłowych, linii technologicznych lub jednostek pływających zazwyczaj finansowane są kredytem kupieckim 1–7 lat. Forfaiting pozwala eksporterowi uniknąć długoletniego oczekiwania na płatność i poprawia płynność.

Realizacja kontraktów rządowych w krajach rozwijających się. Polskie firmy realizujące kontrakty infrastrukturalne (energetyka, transport, telekomunikacja) korzystają z forfaitingu, gdy płatnikiem jest zagraniczna agencja rządowa lub podmiot publiczny, a gwarancję wystawia bank centralny lub ministerstwo finansów danego kraju.

Poprawa wskaźników finansowych przed emisją obligacji lub IPO. Spółki planujące emisję papierów wartościowych chcą poprawić bilans przez zmniejszenie należności — forfaiting wyłącza wierzytelności z bilansu eksportera (derecognition), co poprawia wskaźniki zadłużenia i płynności oceniane przez agencje ratingowe (np. Fitch Ratings, S&P Global) i inwestorów.

Zabezpieczenie ryzyka walutowego. Przy kontraktach eksportowych denominowanych w EUR lub USD forfaiting z jednoczesną transakcją forward walutową banku pozwala eksporterowi unieruchomić cenę skupu w PLN i wyeliminować ryzyko kursowe na cały okres kredytu kupieckiego.

Kontrakty pod Program KUKE. Korporacja Ubezpieczeń Kredytów Eksportowych (KUKE) oferuje ubezpieczenia eksportowe i gwarancje umożliwiające polskim eksporterom zawarcie umów forfaitingowych na preferencyjnych warunkach — bank forfaiter akceptuje niższe dyskonto, gdy wierzytelność jest ubezpieczona przez KUKE z gwarancją Skarbu Państwa.

Co powinien zawierać Umowa forfaitingu

Umowa forfaitingu w Polsce powinna zawierać precyzyjny zestaw postanowień zapewniających skuteczność przelewu wierzytelności i ochronę obu stron.

Oznaczenie stron i identyfikacja transakcji. Pełne dane forfaitera — bank z numerem zezwolenia KNF, adresem siedziby zarządu, numerem KRS. Pełne dane eksportera — NIP, REGON, KRS. Dane importera (dłużnika) — firma, kraj, identyfikator podatkowy. Dane banku-awalisty — nazwa, adres, numer SWIFT/BIC.

Precyzyjny opis wierzytelności. Numer i data kontraktu eksportowego, przedmiot dostawy, warunki Incoterms (np. CIF Rotterdam), kwota i waluta nominalna, harmonogram płatności (jedna płatność lub transze). Odwołanie do konkretnych faktur lub dokumentów dostawy (konosament, list przewozowy CMR, certyfikat jakości).

Instrument zabezpieczający i jego parametry. Rodzaj instrumentu: weksel własny importera z awalem bankowym (art. 30 Prawa wekslowego), SBLC lub gwarancja bankowa. Dane banku-awalisty lub wystawcy gwarancji. Termin ważności instrumentu — musi obejmować termin płatności wierzytelności plus margines bezpieczeństwa.

Warunki cenowe i dyskontowanie. Stopa dyskontowa forfaitera wyrażona jako stopa zmienna (EURIBOR, SOFR, WIBOR) plus marża lub stopa stała na cały okres. Metoda obliczenia dyskonta — dyskonto proste lub złożone. Cena skupu (kwota wypłacana eksporterowi) obliczona na dzień skupu. Opłata za zaangażowanie (commitment fee) za czas między zawarciem umowy a skupem wierzytelności. Zaleca się porównanie ofert co najmniej dwóch forfaiterów przed podpisaniem.

Bezregresowość — klauzula à forfait. Wyraźne postanowienie, że po wypłacie ceny skupu forfaiter nie może dochodzić roszczeń regresowych wobec eksportera z tytułu niewykonania kontraktu przez importera. Wyjątki: naruszenie przez eksportera gwarancji lub oświadczeń (np. fałszywe faktury, fikcyjna dostawa) — odpowiedzialność eksportera z tytułu rękojmi za istnienie wierzytelności (art. 516 KC).

Wypłata ceny skupu. Rachunek IBAN eksportera, data wypłaty, waluta rozliczenia. Przy transakcjach walutowych — odniesienie do kursu NBP lub kursu bankowego na dzień rozliczenia. Warunki wypłaty: potwierdzenie dostawy, zgodność dokumentów z kontraktem, skuteczne doręczenie instrumentu zabezpieczającego forfaiterowi.

Prawo właściwe i rozwiązywanie sporów. Przy transakcjach z elementem zagranicznym (importer spoza Polski) konieczne jest wskazanie prawa właściwego — najczęściej prawo polskie lub prawo angielskie (przy SBLC podlegających UCP 600 ICC). Sąd Okręgowy właściwy dla siedziby forfaitera lub arbitraż Sądu Arbitrażowego przy KIG (Krajowej Izbie Gospodarczej) w Warszawie.

Jak wypełnić Umowa forfaitingu

Umowa forfaitingu w Polsce wymaga starannego wypełnienia każdej sekcji, gdyż transakcja obejmuje przelew wierzytelności eksportowych i bezwarunkowe zwolnienie eksportera z ryzyka płatności.

Krok 1 — zidentyfikuj strony. Wpisz pełne dane forfaitera (bank z numerem KNF), eksportera (z KRS) i importera. Dla importera zagranicznego podaj pełną firmę, adres i kraj — dane te są niezbędne do skutecznego zawiadomienia dłużnika o cesji na podstawie art. 512 KC.

Krok 2 — opisz wierzytelność. Podaj numer i datę kontraktu eksportowego, przedmiot i kwotę wierzytelności w walucie kontraktu. Wskaż, jakie dokumenty potwierdzają dostawę (konosament, list przewozowy CMR, faktura eksportowa). Brak dokumentów dostawy może stanowić przeszkodę do wypłaty przez forfaitera.

Krok 3 — wskaż instrument zabezpieczający. Wybierz instrument: weksel z awalem bankowym importera, SBLC lub gwarancja bankowa. Podaj nazwę i numer SWIFT banku-awalisty lub wystawcy. Sprawdź, czy bank importera ma wystarczający rating kredytowy zaakceptowany przez forfaitera — standardowo minimum BBB (Fitch/S&P).

Krok 4 — ustal warunki dyskontowania. Wpisz stopę dyskontową (EURIBOR + marża lub stopa stała). Oblicz cenę skupu — forfaiter udostępnia kalkulator dyskontowy. Pamiętaj, że dyskonto jest kosztem finansowania eksportu — porównaj go z kosztem kredytu kupieckiego oferowanego przez bank.

Krok 5 — określ harmonogram płatności importera. Wskaż daty płatności poszczególnych transz — dla każdej transzy obliczane jest osobne dyskonto. Łączna cena skupu jest sumą zdyskontowanych wartości wszystkich transz.

Krok 6 — wpisz rachunek i datę wypłaty. Podaj IBAN rachunku eksportera i datę, w której forfaiter wypłaci cenę skupu. Przy walutowych transakcjach wskaż rachunek walutowy lub zasady przewalutowania.

Krok 7 — zawiadom importera. Po podpisaniu umowy forfaitingu eksporter jest zobowiązany niezwłocznie zawiadomić importera o cesji wierzytelności na forfaitera (art. 512 KC) — importer powinien wiedzieć, na czyj rachunek przekazuje płatność. Zawiadomienie powinno być pisemne, najlepiej poświadczone przez forfaitera.

Najczęstsze błędy w Umowa forfaitingu

Umowa forfaitingu w Polsce bywa wadliwa z powodu błędów dokumentacyjnych i negocjacyjnych, które należy wyeliminować.

Błąd 1 — nieprecyzyjny opis wierzytelności. Brak numeru kontraktu eksportowego, daty i kwoty uniemożliwia forfaiterowi weryfikację wierzytelności i może opóźnić wypłatę. Zalecenie: dołącz kopię kontraktu eksportowego i faktur potwierdzających dostawę do akt forfaitingowych.

Błąd 2 — instrument zabezpieczający bez wystarczającego ratingu banku. Forfaiter odmówi skupu, jeśli bank-awalista lub bank wystawiający SBLC nie spełnia wymogów ratingowych. Zalecenie: przed negocjacjami z importerem sprawdź, jakie banki są akceptowane przez forfaitera.

Błąd 3 — brak zawiadomienia importera o cesji. Importer, który nie wie o cesji, może zapłacić eksporterowi — forfaiter traci prawa do inkasa (art. 512 KC). Zalecenie: wyślij importerowi pisemne zawiadomienie o cesji niezwłocznie po podpisaniu umowy forfaitingu i zachowaj potwierdzenie odbioru.

Błąd 4 — niezgodność waluty instrumentu z walutą kontraktu. Weksel lub SBLC wystawiony w innej walucie niż kontrakt eksportowy rodzi ryzyko kursowe. Zalecenie: zapewnij, aby waluta instrumentu zabezpieczającego dokładnie odpowiadała walucie wierzytelności.

Błąd 5 — krótki termin ważności instrumentu zabezpieczającego. Awal lub SBLC wygasający przed terminem płatności importera nie stanowi skutecznego zabezpieczenia. Zalecenie: upewnij się, że termin ważności instrumentu przekracza datę płatności wierzytelności o co najmniej 30–60 dni roboczych.

Błąd 6 — brak klauzuli bezregresowej w umowie. Pominięcie wyraźnej klauzuli „à forfait” może dać podstawy forfaiterowi do roszczeń regresowych. Zalecenie: zamieść jednoznaczne postanowienie o bezregresowym charakterze transakcji w treści umowy i skonsultuj je z radcą prawnym lub adwokatem specjalizującym się w prawie handlowym.

Cytuj tę stronę

CC BY 4.0 · można cytować

Powołaj się na ten darmowy szablon w artykule, programie zajęć lub notatce badawczej:

APA
Forms Legal. (2026). Umowa forfaitingu (Polska) [Legal document template]. Forms Legal. https://forms-legal.com/pl/polska/financial/agreements/umowa-forfaitingu
MLA
"Umowa forfaitingu (Polska)." Forms Legal, 2026, https://forms-legal.com/pl/polska/financial/agreements/umowa-forfaitingu.
Chicago
Forms Legal. "Umowa forfaitingu (Polska)." Forms Legal, 2026. https://forms-legal.com/pl/polska/financial/agreements/umowa-forfaitingu.
BibTeX
@misc{formslegal-umowa-forfaitingu,
  author       = {{Forms Legal}},
  title        = {Umowa forfaitingu (Polska)},
  year         = {2026},
  howpublished = {\url{https://forms-legal.com/pl/polska/financial/agreements/umowa-forfaitingu}},
  note         = {Free legal document template. Based on Kodeks cywilny (Dz.U. 1964 nr 16 poz. 93 ze zm.), art. 509–518 (przelew wierzytelności); Prawo wekslowe (ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r., Dz.U. 1936 nr 37 poz. 282 ze zm.), art. 30–32 (awal)}
}
Wikipedia
{{cite web |title=Umowa forfaitingu (Polska) |website=Forms Legal |publisher=Forms Legal |date=2026 |url=https://forms-legal.com/pl/polska/financial/agreements/umowa-forfaitingu}}
RIS
TY  - ELEC
T1  - Umowa forfaitingu (Polska)
T2  - Forms Legal
PB  - Forms Legal
PY  - 2026
UR  - https://forms-legal.com/pl/polska/financial/agreements/umowa-forfaitingu
ER  - 
Forms Legal

Najczęściej zadawane pytania

Czym różni się forfaiting od faktoringu?

Forfaiting i faktoring to oba instrumenty finansowania wierzytelności handlowych, lecz różnią się zasadniczo pod kilkoma względami. Forfaiting stosowany jest przy długoterminowych wierzytelnościach eksportowych (6 mies. do 7 lat), podczas gdy faktoring obsługuje krótkoterminowe wierzytelności krajowe (30–120 dni). Forfaiting jest zawsze bezregresowy — eksporter nie odpowiada za wypłacalność importera po cesji. Faktoring może być pełny (bez regresu) lub niepełny (z regresem). Wierzytelności forfaitingowe muszą być zabezpieczone silnym instrumentem bankowym (weksel z awalem, SBLC), podczas gdy w faktoringu cesja wierzytelności handlowej nie wymaga dodatkowego zabezpieczenia. Forfaiting obsługiwany jest przez wyspecjalizowane departamenty finansowania handlu banków, faktoring — przez spółki faktoringowe lub banki. W Polsce oba instrumenty opierają się na art. 509 KC, lecz praktyka forfaitingowa silniej czerpie z zasad URDG 758 i UCP 600 ICC.

Co to jest awal wekslowy i dlaczego jest wymagany w forfaitingu?

Awal wekslowy to poręczenie wekslowe udzielone przez bank importera zgodnie z art. 30–32 ustawy z dnia 28 kwietnia 1936 r. Prawo wekslowe (Dz.U. 1936 nr 37 poz. 282 ze zm.). Bank-awalista podpisuje weksel importera z adnotacją „per aval” — zobowiązując się do zapłaty całej sumy weksla, jeżeli importer jej nie uiści. Solidarna odpowiedzialność awalisty wobec forfaitera oznacza, że forfaiter może dochodzić zapłaty bezpośrednio od banku, omijając postępowanie wobec importera. Awal jest wymagany w forfaitingu, ponieważ eliminuje ryzyko kredytowe importera — forfaiter nabywa de facto wierzytelność wobec pierwszorzędnego banku (awalisty), a nie wobec nieznanego importera. Im wyższy rating banku-awalisty (AAA do BBB), tym niższe dyskonto forfaitera i korzystniejsza cena skupu dla eksportera.

Jak KUKE wspiera polskich eksporterów w transakcjach forfaitingowych?

Korporacja Ubezpieczeń Kredytów Eksportowych S.A. (KUKE), działająca na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o gwarantowanych przez Skarb Państwa ubezpieczeniach eksportowych, oferuje polskim eksporterom ubezpieczenia ryzyka handlowego (niewypłacalność importera) i politycznego (ryzyko kraju). Ubezpieczenie KUKE sprawia, że wierzytelność eksportowa staje się znacznie bezpieczniejsza dla forfaitera — co przekłada się na niższe dyskonto i wyższą cenę skupu dla eksportera. KUKE oferuje m.in. polisę bezpośrednią (eksporter ubezpiecza wierzytelność) i polisę bankową (bank forfaiter ubezpiecza ryzyko portfela wierzytelności). Program KUKE jest szczególnie przydatny przy eksporcie do krajów o ograniczonym dostępie do rynkowych instrumentów zabezpieczenia (np. Ukraina, kraje afrykańskie, Azja Centralna). Eksporterzy planujący skorzystać z forfaitingu powinni na początku negocjacji skontaktować się zarówno z forfaiterem, jak i z KUKE, aby skoordynować ubezpieczenie z wymogami banku.

Jak oblicza się cenę skupu w forfaitingu?

Cena skupu wierzytelności przez forfaitera obliczana jest metodą dyskonta — wartość nominalna wierzytelności jest pomniejszona o dyskonto odzwierciedlające koszt pieniądza w czasie i ryzyko. Przy wierzytelności jednorazowej cenę skupu oblicza się wzorem: C = N / (1 + r × t/360), gdzie N to wartość nominalna, r to stopa dyskontowa (np. EURIBOR + marża), t to liczba dni do terminu płatności. Przy wierzytelności z harmonogramem płatności (np. 6 rat półrocznych) forfaiter dyskontuje każdą transzę osobno i sumuje wyniki. Stopa dyskontowa składa się ze wskaźnika referencyjnego (EURIBOR, SOFR lub WIBOR dla PLN), marży forfaitera odzwierciedlającej ryzyko transakcji, oraz ewentualnych kosztów hedgingu walutowego. Kalkulacje forfaitingowe wykonują wyspecjalizowane departamenty finansowania handlu w bankach — eksporter powinien zrozumieć metodologię przed podpisaniem umowy, by ocenić efektywny koszt finansowania.

Czy forfaiting eliminuje ryzyko kursowe eksportera?

Forfaiting sam w sobie nie eliminuje ryzyka kursowego — eksporter otrzymuje cenę skupu w walucie kontraktu eksportowego (np. EUR lub USD), a jeśli jego koszty są w PLN, nadal jest narażony na ryzyko kursowe. Jednak forfaiting połączony z transakcją walutową forward lub opcją walutową pozwala na pełne zabezpieczenie. Eksporter, znając datę wypłaty ceny skupu przez forfaitera i kwotę w walucie, może zawrzeć kontrakt forward sprzedaży waluty w banku — ustawiając kurs wymiany EUR/PLN lub USD/PLN na stałym poziomie na wiele miesięcy przed rozliczeniem. Narodowy Bank Polski (NBP) prowadzi dzienne fixingi kursów walut, które są podstawą do rozliczeń transakcji na instrumentach pochodnych. Ryzyko kursowe jest szczególnie istotne przy długoterminowych kontraktach forfaitingowych (2–7 lat), gdzie wahania kursów mogą istotnie wpłynąć na rentowność eksportu.

Czy forfaiting zmienia bilans eksportera?

Tak. Po zawarciu umowy forfaitingu i sprzedaży wierzytelności eksporter wyłącza należność z bilansu (derecognition) — wierzytelność nie figuruje już w aktywach obrotowych, a w zamian pojawia się środek pieniężny (cena skupu) w kwocie netto po dyskontowaniu. Różnica między wartością nominalną wierzytelności a ceną skupu (dyskonto) jest kosztem finansowania ujmowanym w rachunku zysków i strat. Poprawa bilansu jest szczególnie istotna dla spółek z dużą wartością należności eksportowych — forfaiting zmniejsza sumę bilansową i może poprawić wskaźniki płynności bieżącej i szybkiej oceniane przez banki przy analizie zdolności kredytowej. Wpływ forfaitingu na sprawozdanie finansowe powinien być skoordynowany z głównym księgowym lub biegłym rewidentem, szczególnie jeśli spółka podlega obowiązkowemu badaniu sprawozdania finansowego zgodnie z ustawą z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości.

Co to jest akredytywa stand-by (SBLC) w kontekście forfaitingu?

Akredytywa dokumentowa stand-by (Stand-By Letter of Credit — SBLC) to instrument wystawiany przez bank importera, który zobowiązuje bank do zapłaty forfaiterowi na żądanie, jeżeli importer nie wywiąże się ze zobowiązania płatniczego. SBLC podlega Jednolitym Zwyczajom i Praktyce dotyczącym Akredytyw Dokumentowych (UCP 600) lub Zasadom dotyczącym Stand-By (ISP 98) wydanym przez Międzynarodową Izbę Handlową (ICC) w Paryżu. SBLC jako instrument forfaitingowy działa podobnie do awalu bankowego — forfaiter, skupując wierzytelność zabezpieczoną SBLC, nabywa de facto zobowiązanie banku importera, a nie samego importera. SBLC jest preferowana w transakcjach z USA i krajami anglosaskimi, gdzie weksel z awalem jest mniej popularny, a SBLC stanowi standardowe narzędzie zabezpieczenia płatności w handlu zagranicznym.

Czy umowa forfaitingu wymaga zawiadomienia importera?

Tak. Zawiadomienie importera (dłużnika wierzytelności) o cesji na forfaitera jest wymagane na podstawie art. 512 Kodeksu cywilnego — do chwili zawiadomienia importer może skutecznie zapłacić eksporterowi (pierwotnemu wierzycielowi), zwalniając się tym samym z długu wobec forfaitera. Brak zawiadomienia naraża forfaitera na utratę należnych płatności, jeśli importer skieruje je na rachunek eksportera. Zawiadomienie powinno być pisemne, zawierać dane forfaitera jako nowego wierzyciela, numer rachunku bankowego do płatności i ewentualnie treść przelewu wierzytelności jako załącznik. Przy eksporcie zagranicznym zawiadomienie może być wymagane w formie i języku wymaganym przez prawo kraju importera — co powinno być skonsultowane z prawnikiem znającym prawo danego kraju. Brak zawiadomienia może skutkować nie tylko utratą płatności, ale również sporem sądowym przed właściwym Sądem Okręgowym lub sądem arbitrażowym.

Na podstawie Kodeks cywilny (Dz.U. 1964 nr 16 poz. 93 ze zm.), art. 509–518 (przelew wierzytelności); Prawo wekslowe (ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r., Dz.U. 1936 nr 37 poz. 282 ze zm.), art. 30–32 (awal) — ostatnia edycja tekstu: czerwiec 2026

Niniejszy szablon ma charakter wyłącznie informacyjny i nie stanowi porady prawnej. Przepisy różnią się w zależności od jurysdykcji i zmieniają się z czasem. W sprawie porady dostosowanej do Twojej sytuacji skonsultuj się z wykwalifikowanym prawnikiem.Pełne zastrzeżenie prawne

Znalazłeś błąd? Daj nam znać